Verslag 2

Opa Borsje, geboren in 1924, eigenlijk nooit echt ziek geweest, nou ja, een beetje prostaatkanker en wat andere narigheden maar..... Ik heb een goed leven gehad zegt hij. Nu heeft een longontsteking hem bijna geveld. Zo gelaten en apathisch heb ik hem nog nooit gezien. Net nu we een lange reis gaan maken het zal toch niet?
Maar gelukkig, als we afscheid gaan nemen zit hij weer aangekleed in zijn stoel. Een glaasje bessenjenever slaat hij nog af maar een glimlach verraadt dat het weer beter gaat.

Zondag 15 januari,
Koffers gepakt. Nog een paar uur voor de laatste voorbereidingen.
Ring, ring, telefoon....... Of we een uurtje eerder met de taxi naar Schiphol willen?
We zijn nooit te beroerd om wie dan ook van dienst te zijn en we zaten toch al klaar voor de reis. Thuis wachten, of op Schiphol. OK, kom maar. Dat betekent dus een uur langer wachten op Schiphol.
De vlucht liep voorspoedig, maar wachten hoort daar bij. Gelaten ondergaan we het.
Slapen tijdens de vlucht is bepaald geen pretje maar het is te overleven. Volgende keer gaan we serieus overwegen om wat luxer te reizen want de leeftijd gaat ook een rol spelen.
Tussenstop in Buenos Aires, weer wachten. Uiteindelijk slechts een uurtje later in Santiago dan voorspeld. Dus niet echt een tegenvaller.
De taxi naar het hotel snel gevonden.
De eerste indruk van Santiago deChili. Buitenwijken die verdacht veel lijken op de Townships in Zuid Afrika. De uitvinder van de golfplaten moet schatrijk zijn. Ook hier duizenden huisjes van blik en karton. De armoede en narigheid straalt er van af. Maar in de grote stad wordt duidelijk dat de welvaart ook hier is doorgedrongen.
Wolkenkrabbers, lawaaierig verkeer, straatverkoop om de 25 meter (drankjes, souvenirs, prullaria, jurkjes, fruit, water,bloemen, kranten, name it), gillende sirenes van ambulances en brandweer, restaurantjes, zwerfhonden en clochard en duizenden winkeltjes. Kortom een helse wereld. Santiago is een grote, drukke, lawaaierige, veel te warme stad doorsneden door verkeerswegen met 6 banen. In Holland praten we over verkeersluwe steden. Nooit van gehoord. Waar men in Nederland mijmert over een Elfstedentocht moet men weten dat het in Santiago tot laat in de avond 36 graden boven nul is. De dress code is hier dan ook “blote armen en blote benen”.
We hebben een Hop on, hop off bus genomen om een indruk te krijgen van de stad, en besloten er niet verliefd op te worden. Na wat highlights te hebben bekeken zij we onderuit gezakt op een terrasje (eigenlijk mag het die naam niet hebben) met een grote bier voor mij en een ginger ale voor Trix. Daarna zijn we afgedropen naar het hotel.
We hebben het welkomswijntje genoten op ons balkon. Wat een zaligheid.
Na een lekkere douche gaan we ergens een gelegenheid zoeken om te eten.
Morgen worden we opgehaald door de schoonouders van Roland. Zij wonen in Valparasio, zo’n 60 km van Santiago. Daar logeren we twee nachten alvorens vrijdag aan boord van de Prinsendam te gaan.Daar ontmoeten we Roland en zijn vrouw Paola nog voor een lunch. En wat volgt is voor jullie en voor ons één grote verrassing.