Verslag 2

Dinsdag 4 september, dag 1.
De reis begon voorspoedig. De taxi was er al ruim voor tijd, op Schiphol liepen we al snel tegen de hele groep medereizigers aan, en alle formaliteiten waren snel afgehandeld. De vlucht vertrok op tijd en met slechts een paar minuten vertraging zijn we in LA geland. Met de bus is het hele gezelschap naar het hotel vervoerd waar we ‘s avonds met de hele groep hebben gedineerd. De eerste kennismakingsronde verliep in ontspannen sfeer. Iedereen moet in een paar dagen de namen van de 29 deelnemers zien op te slaan in het geheugen. Ik had geluk. Mijn naam en die van Trix kende ik al dus er bleven er 27 over.
Het was een lange dag want door het tijdsverschil duurde hij 9 uur langer dan een gewone dag. En aan het einde ga je dat merken. Ik wist de volgende morgen niet meer of ik goed had geslapen want ik was uren lang bewusteloos.

Woensdag 5 september, dag 2.
Met een touringcar hebben we een dag rondgereden door LA. Een gids, een struise Hollandse dame, heeft ons de meest interessante plekjes van L.A. laten zien. Ze kende de stad op haar duimpje.
Na haar opleiding op de Pabo was ze naar L.A. vertrokken, heeft zich daar gevestigd, heeft Nederland nog wel in haar hart maar voelt zich in L.A. beter thuis. Haar argumenten daar voor snap ik niet zo want volgens mij mist ze de Hollandse gezelligheid en heeft ze er alleen het kille Amerikaanse gebrek aan sociale controle voor terug gekregen.
L.A. heeft net als Nederland ongeveer 17 miljoen inwoners. De stad kent, met name door de vele aardbevingen, nauwelijks hoogbouw en heeft een oppervlak dat pakweg 25 % van Nederland is.
Wie zei er ook alweer dat Nederland vol is?
Door de rondreis door de stad kreeg ik ook nog de indruk dat L.A. voor een groot deel bestaat uit waanzinnig veel drukke en brede snelwegen van 4, 5 of 6 banen per rijrichting. Dan blijft er na aftrek van de ruimte voor bedrijven en overheidsgebouwen erg weinig over voor de bewoners. Behalve de 17 miljoen geregistreerde Amerikanen zijn er nog een fors aantal illegalen. Bovendien leven er in L.A.. ook nog een oneindig aantal daklozen. Die hebben er ideale omstandigheden. De zon schijnt alle dagen, het is er altijd heerlijk warm, vaak te warm en het regent er slechts een paar keer per jaar, dus je hebt eigenlijk geen dak nodig. De gids vertelde dat ze geen jas heeft. Wat moet je daar mee in dit klimaat?
Tijdens de rondrit hebben we Hollywood “gezien”, door of langs Beverly Hills gereden, Down Town L.A. bezocht en een wandeling gemaakt over de “Walk of Fame”. Tot slot hebben we een bezoek gebracht aan het J. Paul Getty museum. Mijnheer Getty moet toch wel schandalig rijk zijn geweest. Hij heeft een gigantische verzameling aan kunstvoorwerpen verzameld en in de heuvels een waanzinnig mooi museum voor laten bouwen met prachtige tuinen en geweldige uitzichten over L.A. En dat is allemaal voor iedereen gratis toegankelijk. Zelfs enkele Rembrandts en van Goghs hangen er. Wie breed heeft ……..
Na dat we zijn afgeleverd bij het hotel zijn we wat gaan winkelen en hebben gegeten in een Indiaas restaurant.
Met nog wat naweeën van de Jetlag zijn we vroeg de koffer in gedoken.

Donderdag 6 september, dag 3.
Al vroeg zijn we met shuttles naar het verhuurbedrijf van de campers gebracht. Van bijna noord naar bijna zuid van L.A. Ruim een uur over die waanzinnige snelwegen.
De organisatie was daar niet echt optimaal. Als je bedenkt dat ze tientallen, misschien wel honderden campers op hun terrein hadden staan zou je enige efficiëntie verwachten.
Niet dus. Maar uiteindelijk kon iedereen na een paar uur met zijn camper op stap.
Heftig was de eerste rit. Een camper van 9 meter lang, 3 meter breed en bijna 4 meter hoog door het waanzinnige drukke verkeer van L.A.
We zijn, afgezien van een tussen stop bij een Wallmart voor de eerste inkopen, in één ruk 142 mijl (= 230 km) doorgereden naar Barstow, een stadje aan de alom bekende Route 66. Door tijdgebrek hebben we de bezienswaardigheden onderweg gelaten voor wat ze zijn. De route voerde voor een flink deel door de Mojave woestijn, vernoemd naar een beroemde indianenstam, die met een oppervlakte van 57000 km2 ligt in de staten Utah, Californië en Arizona. Kaal, vlak, heet, droog en onafzienlijk groot.
Vlak voor zonsondergang kwamen we in Barstow aan. Afgepeigerd hebben we de boel geïnstalleerd en zijn vroeg gaan slapen.

Vrijdag 7 september, dag 4.
Weer vroeg op.
Vandaag voert de reis naar Kingman. Weer een stadje aan de Route 66. Voor het overgrote deel hebben we die weg gevolgd. Vaak parallel aan een spoorlijn waarover waanzinnig lange treinen met tientallen wagons zich voortbewegen, vaak aangedreven door 2 maar meestal 3 locomotieven.
Onderweg hebben we een aantal stops gehad in cafés en andere iconische gelegenheden vol met souvenirs en prullaria. Alles wat oud is wordt er verzameld en tentoon gesteld. En dat heet dan een museum. De sfeer is er wel altijd erg hartelijk.
De wegen buiten de grote stad zijn aanzienlijk rustiger maar verkeren hier en daar in erbarmelijke staat. Make America great again? Er is hier nog veel te doen mijnheer T.
Onderweg kwamen we door Oatman, weer zo’n “Route 66 stadje”. Heel veel souvenir winkeltjes in de stijl van 1,5 á 2 eeuwen terug en loslopende ezels die de sfeer moeten verhogen. Toch wel leuk om even de benen te strekken en te ontspannen. Na Oatman zijn we over de Sittgreaves Pass gereden. Haarspeldbochten bij de vleet en geweldige uitzichten. En wel 3650 Ft (1,08 km) hoog.
Aan het eind van de dag na 243 mijl of 390 km, zijn we weer inkopen gaan doen en toen we veel te laat op de camping aankwamen was het Happy Hour al bijna voorbij.
Die bijeenkomsten zijn bedoeld om elkaar te leren kennen en om informatie te verstrekken. De informatie hebben we gemist, maar ook de drank die er doorgaans gratis werd verstrekt. Jammer hoor. Voor we goed en wel geïnstalleerd waren viel de duisternis in.
Conclusie; weer een vermoeiende dag met veel kilometers. Maar het belooft beter te worden.

Zaterdag 8 september, dag 5.
Eindbestemming vandaag Grand Canyon Village (na 187 mijl of 299 km).
Ook deze dag rijden we voor een groot deel over de legendarische Route 66 door het Hualapi indianen reservaat. Onderweg stadjes met namen als Hackberry, Seligman en Williams. De woestijn is hier beduidend groener maar bepaald niet minder warm. Tegen het einde van de route kruisten we de Colorado river en uiteindelijk streken we neer in het Trailer RV Park in Grand Canyon Village.
(RV staat voor Recreation Vehicle). Een camping waar, net als op alle andere campings hier, alleen maar onwijs grote campers en caravans komen. Er zijn Amerikanen die hun auto mee slepen achter hun camper. Naar Europese begrippen de omgekeerde wereld. Naast ons staan nu een uitschuifcaravan waarin ze een breedbeeld TV hebben die minstens 1,20 m breed is.
We werden door Ed, de reisleider bijgepraat over de info die we tijdens het eerste happy houre gemist hadden en vermanend toegesproken opdat we voortaan niet meer te laat zouden komen voor het happy houre. Ik zou het ook niet meer willen missen want inmiddels is wel duidelijk dat we met een erg gezellige groep rondreizen.
Kortom, tot nu toe was deze reis een vermoeiende maar toch ook leuke en interessante onderneming. En het belooft nog heel veel leuker te worden.
Wifi en telefoonverbindingen zijn in deze afgelegen gebieden meestal niet beschikbaar. Dus zullen de verslagen soms wat laat worden verzonden. Reageren op e-mail, whatsapp en sms zal dus niet altijd even vlot verlopen. Helaas, het zij zo. Ook de foto’s moeten maar even wachten.