Verslag 5

Maandag 17 september, dag 14.
Bryce Canyon National Park is vernoemd naar een jager genaamd Ebenezer Bryce. Misschien is het schip de Ebenezer, waarover wij Shanty mannen zingen, wel naar hem vernoemd. Moet ik eens uitzoeken.
Er loopt een weg van noord naar zuid dwars door het park en langs die weg liggen een aantal “Scenic Viewpoints” en een aantal uitgestippelde wandelroutes, korte en langere afstanden, moeilijk en minder moeilijk begaanbaar. Er rijden bussen van punt naar punt zodat je kunt in- en uitstapen waar je wilt. De bus stopt voor de camping dus makkelijker kan bijna niet. Bij de eerste stop vielen onze monden open van verbazing. The Grand Canyon was een wonderschone beleving, maar die valt in het niets bij de pracht van de Bryce Canyon. Het is bijna niet te beschrijven hoe mooi die zandsteen formaties zijn. Schitterende kleuren, indrukwekkende vormen en allemaal op veel kortere afstanden dan we eerder zagen. Je kunt het soms bijna letterlijk aanraken.
We hebben op twee scenic points de uitzichten bewonderd en op het derde punt, Sunset point, een wandeling gemaakt. Eerst over steile paden naar de diepte van de Canyon met onderweg waanzinnig mooie uitzichten, daarna door de diepte naar de andere kant van de loop en toen weer, via iets mindere steile paden maar minstens zulke mooie rotsen en uitzichten, terug naar boven. Dit overtreft al het mooie dat we eerder hebben gezien tijdens deze reis. Bryce Canyon is Super.
Na de lunch hebben we nog een uitzichtpunt bewonderd en zijn daarna terug gegaan naar de camping.
’s Avonds zijn we met de hele groep naar een dinnershow geweest. In een grote hal werden pakweg 400 gasten binnen een uur aan een maaltijd geholpen en daarna konden we genieten van een concert met twee gitaristen en een violiste. Countrymuziek, wel goed maar loeihard. Ach ja…..

Dinsdag 18 september, dag 15.
Een reisdag. Inclusief omweg ongeveer 130 mijl naar Zion National Park.
De dag begon verrassend. De reisbeschrijving gaf aan dat er na een paar kilometer een Wildlife museum bezocht kon worden. De meeste equipes reden er aan voorbij. Wij niet. Met drie stellen stonden we op een ruime parking wat verdwaasd rond te kijken toen plots een mannetje op een soort scootmobil aan kwam stormen. Where are you from? The Netherlands sir. “Een klein landje” antwoordde hij met een zwaar Amerikaans accent. Het mannetje, 71 jaar, bleek op zijn negende naar Amerika te zijn gekomen. Hij sprak nog een aardig mondje Nederlands was trots op de Nederlandse driekleur, veel mooier dan de Amerikaanse vlag, en had er vele op zijn terrein hangen. Of hij het volkslied nog kende? We hebben er met z’n zessen een paar regels van het Wilhelmus laten horen maar het sloeg niet aan.
Hij was de verzamelaar van alle wildlife in het museum en beweerde alle dieren die er stonden zelf te hebben gevangen of geschoten. Hij had er alle continenten een leven lang voor afgereisd.
Binnen in het museum had hij een verzameling van duizenden vlinders, honderden herten, elanden bizons, beren en noem maar op. Vogels, vissen, insecten, knaagdieren…… Een gigantische verzameling en allemaal opgesteld in prachtige decors die al die dieren als het ware in hun natuurlijke habitat plaatsten. Een goed begin van de dag.
Onderweg naar Zion kwamen we ver boven de 3000 meter, weer door wonderlijk mooie gebieden.
Er stonden onderweg 5 kleuren bomen. 1 De donker groene ceders, 2 de zwarte bomen die de brand niet hadden overleefd, 3 de grijze dode exemplaren die door een wormachtig beestje waren aangevreten en dat niet overleefden, 4. De overheersende wondermooie gele berken die inmiddels hun herfst kleuren lieten zien en 5. wat later en wat lager de berken die een rode herfstkleur hadden aangenomen. Wat een rit weer. Als klap op de vuurpijl moesten we in de laatste kilometers door een zeer smalle tunnel. Om beurten werd het verkeer van de twee kanten doorgelaten en de Ranger aan het begin bezwoer ons dat we midden op de weg moesten rijden om niet met de camper de tunnelwand te raken. Na een steile afdaling met haarspeldbochten stonden we plots voor de camping. Tijdens het happy hour hebben we ervaringen uitgewisseld en na genoten.

Woensdag 19 september, dag 16.
Ook in het “Zion National Park” rijden shuttle bussen waarmee je kosteloos van punt naar punt kunt reizen. Althans, als je een pas hebt voor de nationale parken. Die pas van 80 dollar per voertuig verschaft je gratis toegang tot nagenoeg alle nationale parken en ook mag je gebruik maken van alle faciliteiten zoals o.a. de shuttle bussen. Toppie.
In Bryce Canyon sprak ik een Amerikaan die vertelde dat het park in Zion nog veel mooier was. We hadden dus hoge verwachtingen. Nou dat viel knap tegen. Zion kan niet tippen aan Bryce Canyon. De rots partijen zijn wel fraai maar halen het niet bij wat we eerder zagen. Bovendien loop je in Zion beneden in de Canyon dus is er van uitzichten geen sprake.
We hebben drie stukken door de Canyon gewandeld. Eerst een “trial naar een waterval die de naam waterval niet verdiende. Daarna een “Horsetrail”, een leuke wandeling maar zeer vermoeiend omdat het pad alleen door mul zand ging. En als laatste een aardige wandeling over een goed begaanbaar pad. Onderweg veel gekletst met Gert en Coby, een stel reisgenoten.
We zijn nog even met de shuttle door het stadje gereden, hebben op de camping gezwommen en bij Teunis en Netty bij een wijntje de route voor de volgende dag doorgenomen. Morgen 348 km Naar Las Vegas. Misschien komen we rijk terug. Hoewel, dat zijn we al.